Resimsiz bir yazı...

Canım Kızım, bu sabah ben banyoda üstümü giyinirken sen uyandın ve anne diye ağlamaya başladın. Baban, heryeri gezdirip annen işe gitti diyordu.(Bana da sessiz bir şekilde çıkma dedi.) Çünkü odaları dolaşıp gözünle görmeden rahat etmiyorsun. Odaya geri dönerken banyo ışığını görünce, benim orada olduğumu tahmin ettin. Gene anne demeye başladın. baban ışığı söndürdü '' yok kızım, anne gitti'' dedi. Seni yatağa koyup biriki salladı ve sen uyudun. Bense kötü oldum. Çok duygulandım. Senin için yeri geliyor işe geç kalıyorum, yeri geliyor izin alıyorum. Çalışmam da senin için, herşey..
Seni çok seviyorum.Seni çok özlüyorum. Bu aralar ( iki hafta) bizi pek uyutmadın ama çocuk dediğin kolay olur mu?